ဒီေနရာနဲ႔ဟိုေနရာ
မင္းေနရာနဲ႔ငါ့ေနရာ
ဆံခ်ည္မွ်င္တစ္ေခ်ာင္းစာ
ဒါမွမဟုတ္ပင္လယ္တစ္ခုစာပဲ
ဒီေခတ္ထဲမွာဓားခုတ္လံွထိုး
ဘာသင္ရိုးမွတတ္ဖို႔မလိုဘူး
လုိအပ္ရင္ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ
လက္သီးတစ္လံုးကိုဝွက္ထားတတ္ဖို႔ပဲ
တဲ့...
ေငြရိွရင္ကိုယ့္မစင္နဲ႔ကိုယ္ေတာင္ေဆးဖို႔မလိုေတာ့ဘူး
တဲ့...
ထင္ျမင္ခ်က္ေပးတဲ့သူေတြကလည္းေပးကုန္ၿပီ
ဒီလိုနဲ႔
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကပိုပိုက်ယ္ေလာင္လာၿပီး
တစ္ခ်ိဳတစ္ခ်ိဳ႕ေတြကပိုပိုက်ဥ္းေျမာင္းလာရ
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဆိုရင္
ေကာင္းကင္ကိုေမွ်ာ္ရင္း
ေျမႀကီးကိုပဲထုခြဲစားေသာက္ေနရ
ဒီလိုနဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာရံွဳ႕တြျပာက်
အနာဂါတ္ဟာ လိႈင္းတံပိုးထေနတယ္။
No comments:
Post a Comment