အေကြ႔အဝုိက္ေတြနဲ႔
သြယ္တန္းစီးဆင္းေနတဲ့သစ္ပင္
ငါဟာေကာင္းကင္ေအာက္မွာေပါက္ေရာက္တဲ့
ျမစ္တစ္စင္းပါ။
အဲ့ဒီျမစ္မွာ“ငါး”ေတြသီးတယ္။
ငါ့အကိုင္းအခက္ေတြက
ရွည္ေမ်ာထိုးတက္
ေကာင္းကင္ထက္ထိစီးဆင္းတယ္။
လူေတြ...လူေတြ...
အတၱလိုအစြယ္ေဖြးေဖြးေတြနဲ႔
လူေတြ...လူေတြ...
ငါ့ကိုယ္ေပၚတက္
ဝမ္းစာအတြက္မို႔တဲ့ေလ
ခူးၾကေျခြၾကနဲ႔ အားမနာတမ္းပါပဲ။
တစ္ရက္တစ္ရက္
ကုတ္ေသြးစုတ္တဲ့လူေတြကိုမုန္းတယ္
တစ္ရက္တစ္ရက္
ငါ့အေသြးသားေတြကိုထိုင္ေသာက္တဲ့
ပင္လယ္ကိုမုန္းတယ္။ ။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment